Szukam przyczyny, zamiast gasić objawy.

Pływanie trenowałam od pierwszej klasy podstawówki do trzeciej klasy liceum. Najlepsze wyniki przyszły między 16. a 18. rokiem życia: medale Mistrzostw Polski juniorów w sztafetach i finały Mistrzostw Polski indywidualnie.

Za tymi wynikami stało 11 treningów w tygodniu. Plecy bolały mnie bardzo długo, a rada była zawsze ta sama: trzeba wzmocnić. Więc wzmacniałam. Byłam wiecznie przetrenowana i dokładałam ciału coraz więcej kompresji, kiedy ono prosiło o trochę luzu. Moja kariera skończyła się kontuzją.

Wtedy zrozumiałam, że nie chcę patrzeć na sport wyłącznie przez wynik.

Wynik jest fajny, ale dla mnie ważniejsze jest to, żeby sport dawał radość i był częścią życia, z której ma się jak najwięcej korzyści. Chcę przygotowywać ciało tak, jak zostało do tego stworzone. Zamiast wyciskać do maksimum jedną zdolność, jeden ruch albo jedną płaszczyznę, wolę dawać mu jak najwięcej opcji ruchowych.

Po maturze dostałam się na dwa kierunki: fizjoterapię i sport. Wybrałam sport ze specjalizacją trenera przygotowania motorycznego i nie żałuję. Przypadki kliniczne nigdy mnie specjalnie nie ciągnęły. Ciągną mnie te codzienne, z którymi zmaga się większość z nas. Bardzo często da się je zmienić dobrze dopasowanym treningiem: przywrócić ruchomość, nauczyć ciało innych wzorców. To jest robota, którą może zrobić trener.

Od 2025 roku coraz głębiej wchodzę w biomechanikę. Znalazłam w niej sporo odpowiedzi i w końcu zaczęłam rozumieć, jak działa ciało. Nie zamykam się jednak na jedno podejście. Ciało ma tyle poziomów, że ciągle je badam i ciągle się uczę. Nie wiem wszystkiego i szczerze, właśnie to mnie najbardziej motywuje.